این محصول در 3 کد اختصاصی پلاس، پرو و پرومکس متناسب با سایز و ابعاد کاشی شما تولید و عرضه می‌شود.

چسب کاشی چیست؟

وقتی صحبت از نصب کاشی و سرامیک می‌شود، اولین چیزی که باید مشخص شود این است که چه چیزی قرار است کاشی را محکم به زیرکار بچسباند ؟ برای سال‌ها پاسخ این سؤال ساده بود: ملات ماسه و سیمان. اما کاشی‌های امروزی با کاشی هایی که در چند دهه قبل در ساختمان‌ها استفاده می‌شدند، تفاوت های زیادی دارد. افزایش استفاده از سرامیک‌های پرسلان، کاشی‌های با جذب آب کم و بزرگ‌ابعاد باعث شده روش سنتی نصب با ماسه و سیمان در بسیاری از موارد دیگر انتخاب ایده‌آلی نباشد.

در چنین شرایطی چسب کاشی اهمیت پیدا می‌کند. چسب کاشی در واقع یک ملات اصلاح شده با پلیمر چسبنده است که برای ایجاد اتصال بین کاشی و سطح زیرکار طراحی شده و بسته به نوع آن می‌تواند از سیمان، پرکننده معدنی، پلیمرها، رزین‌ها و افزودنی‌های مختلف تشکیل شود.

اما یک نکته مهم وجود دارد: همه چسب‌های کاشی شبیه هم نیستند. چسبی که برای یک کاشی دیواری کوچک در فضای داخلی مناسب است، لزوماً برای یک پرسلان بزرگ‌ابعاد، نصب روی کاشی قدیمیچ یا اجرای کاشی در فضای باز مناسب نیست.

بنابراین برای انتخاب چسب سرامیک باید چند عامل به طور همزمان از جمله ابعاد کاشی، میزان جذب آب، رنگ کاشی، نوع زیرکار، محل نصب، میزان رطوبت، احتمال تغییرات دمایی و حتی روش اجرا بررسی شود.

در عصر جدید استفاده از ملات ماسه سیمان برای نصب کاشی و سرامیک تقریبا منسوخ شده است. وقتی می گوییم منسوخ شده است به چند دلیل محکم اکتفا میکنیم. اولین دلیل اینکه ملات ماسه سیمان برای نصب کاشی روی سطوح قدیمی و برای بازسازی اصلا مناسب نیست چون چسبندگی لازم را ایجاد نمیکند. ملات ماسه سیمان معمولا زمانی کاربرد دارد که شما یک زیرکار با آبکش بالا مثل دیوار آجری دارین و توی این مواقع ملات میتونه چسبندگی لازم رو ایجاد کنه ولی فرض کنید بخواهید کاشی را برروی کاشی قدیمی نصب کنید!!

در این موقع ملات اصلا چسبندگی لازم رو ایجاد نمیکنه پس مجبوریم از چسب کاشی استفاده کنیم. دومین دلیل اینه که کاشی های الان معمولا از نوع پرسلان هستن و هیچی آبکش ندارن یعنی دقیقا مثل شیشه هستن. همونطور که در قسمت قبل گفتیم ملات زمانی میتونه کارایی داشته باشه که هم زیرکار و هم کاشی آبکش داشته باشن ولی چون کاشی های پرسلان آبکش ندارن پس با ملات نصب نمیشن و با کوچکترین ضربه کنده میشن.

چسب کاشی نوعی سیمان غیر آلی پلیمری است که چسبندگی بالا دارد و برای قرار گیری کاشی ها درمحل مناسب استفاده می شوند باعث می شود که کاشی در مکان خود محکم بماند. ویژگی های مهم چسب کاشی شامل قدرت چسبندگی بالا، قدرت اتصال، مقاومت مکانیکی و شیمیایی و دوام است. کاشی ها معمولا در فضاهایی  دارای رطوبت بالا استفاده می شوند و مقاومت و دوام چسب کاشی بسیار مهم است.

چسب کاشی چیست و از چه موادی تشکیل شده است؟

چسب کاشی محصولی است که برای نصب کاشی و سرامیک به سطوح مختلف ساختمانی استفاده می‌شود. در روش سنتی، نصب کاشی عمدتاً با ملات ماسه و سیمان انجام می‌شد؛ اما با تغییر ساختار و کیفیت کاشی ها، مخصوصاً کاهش شدید جذب آب برخی کاشی‌های جدید، استفاده از چسب‌های مهندسی‌شده اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

برای اینکه دلیل این تغییر را بهتر متوجه شویم، کافی است یک کاشی قدیمی و یک پرسلان جدید را با هم مقایسه کنیم. بسیاری از کاشی‌های قدیمی ساختار متخلخل‌تری داشتند و مقدار قابل توجهی آب جذب می‌کردند. ملات سیمانی هنگام نصب می‌توانست با پشت چنین کاشی‌هایی درگیر شود و اتصال مناسبی ایجاد کند.

اما پرسلان‌های امروزی معمولاً بسیار متراکم‌تر(کم تخلخل تر)هستند و جذب آب پایینی دارند. در نتیجه نباید انتظار داشته باشیم ملات سنتی صرفاً با تکیه بر جذب آب، همان چسبندگی مطمئن را ایجاد کند. برای درک این موضوع یک شیشه را تصور کنید که قرار است با ملات ماسه سیمان نصب شود. قطعا این اتصال به دلیل جذب آب کم شیشه به خوبی انجام نخواهد شد.

اینجاست که نقش چسب کاشی مشخص می‌شود. چسب کاشی به جای اینکه فقط به نفوذ ملات در منافذ کاشی وابسته باشد، با استفاده از ترکیبی از مواد معدنی و پلیمری، برای ایجاد اتصال قوی‌تر با سطوح مختلف طراحی می‌شود.

در چسب‌های پودری، سیمان تا حدودی ماده استقامت دهنده اصلی است و در کنار آن از مواد معدنی با دانه‌بندی کنترل‌شده، پلیمرهای پودری، مواد نگهدارنده آب، اصلاح‌کننده‌های گیرش و سایر افزودنی‌ها استفاده می‌شود.

هرکدام از این مواد نقش خاصی دارند.

سیمان بعد از اضافه شدن آب وارد واکنش هیدراتاسیون می‌شود و ساختار سخت و مقاوم ملات را تشکیل می‌دهد. مواد معدنی یا پرکننده ها، دانه‌بندی و ساختار فیزیکی ملات را کنترل می‌کنند. پلیمرها نقش بسیار مهمی در بهبود چسبندگی، کارپذیری و در برخی چسب های پودری، انعطاف پذیری دارند.

یکی از مواد مهم در ساختار بسیاری از چسب‌های کاشی، پلیمر پودری است. این ماده در زمان اختلاط با آب دوباره در محیط ملات پخش می‌شود و پس از خشک شدن، در ساختار چسب باقی می‌ماند. نوع و مقدار آن می‌تواند تأثیر قابل توجهی روی عملکرد نهایی چسب داشته باشد.

در کنار این مواد غلظت دهنده ها نیز در فرمولاسیون بسیاری از چسب‌ها استفاده می‌شوند. این مواد به حفظ آب، کارپذیری و غلظت ملات کمک می‌کنند و باعث می‌شوند چسب هنگام اجرا با ماله، خوش‌کار و چسبنده تر باشد.

بنابراین چسب سرامیک را نباید صرفاً «سیمان و پودر سنگ» دانست. یک چسب کاشی استاندارد، حاصل یک فرمول دقیق حاوی مواد اولیه و افزودنی‌های مختلف است.

حتی دانه‌بندی مواد معدنی پرکننده نیز اهمیت دارد. اگر دانه‌بندی به درستی طراحی نشده باشد، چسب ممکن است هنگام اجرا کیفیت مناسبی نداشته باشد مثلا شیارهای چسب که با ماله مخصوص ایجاد می‌شود، به‌خوبی شکل نگیرند یا تماس کافی بین چسب و پشت کاشی ایجاد نشود.

به همین دلیل دو محصول که هر دو روی بسته‌بندی خود عبارت «چسب کاشی» دارند، می‌توانند کیفیت کاملاً متفاوتی داشته باشند.

از طرف دیگر، چسب کاشی در واقع جایگزین تخصصی ملات سنتی در نصب کاشی است، نه اینکه صرفاً یک ماده چسبنده اضافی باشد. این تفاوت زمانی بیشتر مشخص می‌شود که با کاشی‌های پرسلان، با جذب آب کم و ابعاد بزرگ سروکار داشته باشیم.

البته انتخاب چسب مناسب باید بر اساس مشخصات واقعی پروژه انجام شود. یک چسب معمولی برای هر نوع کاشی مناسب نیست و بالا بودن قیمت چسب نیز به تنهایی نشان‌دهنده مناسب بودن آن برای یک پروژه خاص نیست.

مقدار مصرف چسب کاشی چقدر است؟

مقدار مصرف چسب کاشی عدد ثابتی نیست و به چند عامل بستگی دارد:

•	ابعاد کاشی
•	صاف بودن زیرکار
•	اندازه دندانه ماله
•	ضخامت مورد نیاز
•	نوع پشت کاشی
•	روش اجرا

به عنوان یک مقدار معمول برای بسیاری از کاربردهای رایج، یک کیسه 20 کیلوگرمی می‌تواند حدود 4 مترمربع را پوشش دهد؛ اما این عدد باید تقریبی در نظر گرفته شود.

برای کاشی‌های بزرگ‌تر ممکن است مصرف افزایش پیدا کند، زیرا برای ایجاد چسبندگی مناسب نیاز به مقدار بیشتری چسب وجود دارد.

به همین دلیل محاسبه مصرف فقط بر اساس وزن کیسه صحیح نیست و باید شرایط واقعی اجرا را نیز در نظر گرفت. در بعضی از پروژه‌ها برای چسباندن کاشی‌های سایز بزرگ از دولایه چسب شامل یک لایه روی زیرکار و یک لایه پشت کاشی استفاده می‌شود.

راهنمای خرید چسب سرامیک

یکی از اشتباهات رایج هنگام خرید چسب کاشی این است که مشتری فقط به قیمت هر کیسه توجه می‌کند.

در حالی که چسب ارزان‌تر لزوماً اقتصادی‌تر نیست.

اگر چسب برای نوع کاشی انتخاب درستی نباشد، احتمال جدا شدن کاشی، تعمیر مجدد و هزینه اجرای دوباره وجود دارد.

برای انتخاب چسب باید ابتدا به چهار سؤال پاسخ داد:

1.	کاشی چه ابعادی دارد؟
2.	جذب آب کاشی چقدر است؟
3.	کاشی در چه محیطی نصب می‌شود؟
4.	زیرکار چیست؟

هرچه کاشی بزرگ‌تر و کم‌جذب‌تر باشد، معمولاً نیاز به محصولی با چسبندگی بالاتر بیشتر می‌شود. پرسلان‌های بسیار کم‌جذب به دلیل سطح متراکم خود، نیازمند چسب قوی‌تری هستند.

برای فضای بیرونی نیز شرایط آب‌وهوایی اهمیت پیدا می‌کند. در مناطقی که چرخه یخ‌زدگی و ذوب وجود دارد، چسب باید متناسب با این شرایط انتخاب شود.

انتخاب چسب کاشی پودری سخت بتن کیان در مشهد

انتخاب چسب کاشی سخت بتن کیان

در محصولات سخت بتن کیان، انتخاب چسب بر اساس نوع کاربرد انجام می‌شود. این محصول در مشهد تولید می‌شود و آدر کارخانه‌ی ما در جاده سیمان، رسالت 153 واقع شده است.

چسب کاشی پلاس

چسب کاشی پلاس برای کاشی‌هایی با ابعاد زیر حدود 120 سانتی‌متر و جذب آب بالاتر از 3 درصد در نظر گرفته شده است.

این گروه بیشتر به کاشی‌هایی مربوط می‌شود که جذب آب بالاتری دارند و در بسیاری از کاربردهای معمول ساختمانی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

چسب کاشی پرو

چسب کاشی پرو برای کاشی‌های متوسط تا بزرگ و محصولاتی با جذب آب حدود 0.5 تا 3 درصد در نظر گرفته شده است.

همچنین در کاربردهایی مانند نصب کاشی روی کاشی، استفاده از محصولی با عملکرد مناسب اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا سطح کاشی قدیمی معمولاً متراکم و کم‌جذب است.

چسب کاشی پرومکس

چسب کاشی پرومکس برای کاربردهای تخصصی‌تر مانند اسلب‌های بزرگ، کاشی‌هایی با جذب آب کمتر از 0.5 درصد و برخی کاربردهای استخر در نظر گرفته شده است.

در این دسته، تنها چسبندگی اولیه اهمیت ندارد؛ وزن و ابعاد کاشی، حرکت‌های حرارتی، شرایط محیطی و روش اجرای صحیح نیز باید در نظر گرفته شود.

بنابراین انتخاب بین پلاس، پرو و پرومکس را بهتر است بر اساس مشخصات واقعی پروژه انجام داد، نه صرفاً بر اساس اینکه کدام محصول «قوی‌تر» است.

نحوه صحیح ترکیب و اجرای چسب کاشی

یکی از مهم‌ترین اشتباهات در اجرای چسب کاشی، بی‌توجهی به نحوه اختلاط است.

برای مخلوط کردن چسب پودری بهتر است از همزن دریلی استفاده شود. اختلاط با بیل یا ابزار دستی معمولاً نمی‌تواند یکنواختی لازم را ایجاد کند.

آب باید دقیقاً مطابق دستورالعمل محصول اضافه شود.

بعد از اضافه کردن آب، پودر باید با همزن مناسب مخلوط شود تا یک ملات یکنواخت ایجاد شود.

زمان میکس اهمیت زیادی دارد.

افزودنی‌های چسب کاشی باید به خوبی در محیط آبی توزیع و فعال شوند. اگر اختلاط ناقص باشد، ممکن است بخشی از مواد قوام‌دهنده به صورت توده‌ای باقی بماند و ملات رفتار یکنواختی نداشته باشد.

پس از اختلاط اولیه باید ملات برای مدت مشخصی استراحت کند و سپس دوباره مخلوط شود. زمان دقیق این مرحله باید طبق دستورالعمل همان محصول تعیین شود.

اهمیت ویبره و حرکت دادن کاشی

پس از قرار دادن کاشی روی چسب، باید با حرکت مناسب یا ویبره، هوای محبوس و شیارهای اضافی از بین بروند.

این کار باعث می‌شود چسب سطح بیشتری از پشت کاشی را پوشش دهد.

هرچه ابعاد کاشی بزرگ‌تر باشد، اهمیت این مرحله بیشتر می‌شود.

به‌خصوص در اسلب‌ها و پرسلان‌های بزرگ، اجرای بدون توجه به پوشش پشت کاشی می‌تواند باعث باقی ماندن نقاط خالی شود.

بنابراین اجرای صحیح چسب کاشی را می‌توان در یک زنجیره ساده خلاصه کرد:

زیرکار مناسب → اختلاط صحیح → ماله شیاردار → نصب صحیح کاشی → ویبره و افزایش تماس → کنترل پوشش پشت کاشی

اگر یکی از این مراحل به شکل نامناسب انجام شود، حتی یک چسب با کیفیت بالا نیز ممکن است عملکرد مورد انتظار را نشان ندهد.

چرا باید از ماله شیاردار استفاده کنیم؟

ماله شیاردار فقط برای زیباتر شدن اجرای چسب نیست؛ یک ابزار فنی برای کنترل ضخامت و افزایش تماس چسب با کاشی است.

چسب ابتدا روی سطح پخش می‌شود و سپس دندانه‌های ماله، شیارهای منظم ایجاد می‌کنند.

وقتی کاشی روی این شیارها قرار می‌گیرد و با فشار یا حرکت مناسب تثبیت می‌شود، شیارها فرو می‌ریزند و سطح تماس واقعی افزایش پیدا می‌کند.

این موضوع در کاشی‌های بزرگ بسیار مهم است.

اگر پشت کاشی به اندازه کافی با چسب تماس نداشته باشد، قسمت‌هایی از پشت کاشی بدون اتصال باقی می‌ماند. چنین حفره‌هایی می‌توانند نقاط ضعف سیستم باشند.

به همین دلیل در اجرای حرفه‌ای، هدف فقط «چسباندن کاشی» نیست؛ هدف ایجاد پوشش و تماس مناسب و یکنواخت بین چسب، زیرکار و پشت کاشی برای ایجاد یک چسبندگی پایدار است.

استانداردهای چسب کاشی؛ C1، C2، T، E، F و S1 یعنی چه؟

استاندارد EN 12004 چسب‌های کاشی را از نظر نوع و عملکرد طبقه‌بندی می‌کند. سه گروه اصلی با حروف C، D و R شناخته می‌شوند: سیمانی، خمیری و اپوکسی.

C یعنی Cementitious

حرف C به پایه سیمانی اشاره دارد.

چسب‌های پودری رایج ساختمانی معمولاً در این گروه قرار می‌گیرند.

D یعنی Dispersion

حرف D برای چسب‌های خمیری آماده مصرف استفاده می‌شود.

این محصولات معمولاً بر پایه سیستم‌های پلیمری هستند.

R یعنی Reaction Resin

حرف R برای چسب‌های رزینی واکنشی مانند اپوکسی استفاده می‌شود.

⸻

علامت C1

عدد 1 نشان‌دهنده کلاس چسب معمولی است.

در استانداردهای مربوطه، C1 حداقل الزامات چسبندگی مشخصی دارد.

علامت C2

عدد 2 نشان‌دهنده چسب سیمانی بهبود‌یافته یا Improved است.

برای مثال، C2 نسبت به C1 الزامات سختگیرانه تری دارد و حداقل مقاومت چسبندگی کششی آن در شرایط استاندارد بالاتر است. منابع فنی EN 12004 مقدار حداقل 1.0 N/mm² را برای C2 و 0.5 N/mm² را برای C1 بیان می‌کنند.

بنابراین وقتی روی بسته نوشته شده C2، این عبارت فقط یک نام تجاری نیست؛ یک طبقه‌بندی کیفی و فنی است.

⸻

حرف T؛ کاهش لغزش

T یعنی Reduced Slip.

این ویژگی در نصب کاشی روی دیوار اهمیت دارد.

فرض کنید یک کاشی نسبتاً سنگین را روی دیوار نصب کرده‌ایم. اگر چسب خاصیت ضدلغزش کافی نداشته باشد، وزن کاشی می‌تواند باعث حرکت آن به سمت پایین شود.

چسب دارای استاندارد T برای کنترل این لغزش طراحی شده است.

⸻

حرف E؛ زمان باز گسترده

E به معنی Extended Open Time است.

زمان باز یعنی مدت زمانی که بعد از پخش چسب روی زیرکار، چسب همچنان کارپذیری خود را حفظ کرده و زمان کافی را برای فیکس کردن نهایی کاشی به ما می‌دهد.

برای مثال، اگر چسب C2TE باشد یعنی پایه سیمانی است و مقاومت کششی آن بهبود یافته و خاصیت ضدلغزش دارد و زمان کارپذیری آن گسترس یافته است.
این کد اطلاعات زیادی درباره عملکرد محصول در اختیار مصرف‌کننده قرار می‌دهد.

⸻

حرف F؛ گیرش سریع

F یعنی Fast Setting یا گیرش سریع.

این چسب‌ها برای پروژه‌هایی طراحی می‌شوند که رسیدن سریع‌تر به مقاومت اولیه اهمیت دارد ولی کاربرد آن بسیار محدود است.

⸻

S1 و S2؛ تغییرشکل‌پذیری

S1 و S2 مربوط به Deformability یا تغییرشکل‌پذیری چسب هستند.

S1 یعنی چسب تغییرشکل‌پذیر و S2 یعنی چسب با تغییرشکل‌پذیری بالاتر.

این ویژگی برای سطوحی که احتمال حرکت‌های محدود دارند اهمیت پیدا می‌کند؛ برای مثال برخی سطوح بزرگ، محیط‌های بیرونی یا شرایطی که تغییرات دما باعث انبساط و انقباض سیستم می‌شود. چسب های پودری دوجزئی معمولا برای استانداردهای کد S طراحی می‌شوند.

برای نمونه:

C2TES1

یعنی:

•	C → چسب سیمانی
•	2 → چسب بهبود‌یافته
•	T → کاهش لغزش
•	E → زمان باز گسترده
•	S1 → تغییرشکل‌پذیر

بنابراین تنها با نگاه کردن به همین کد می‌توان اطلاعات بسیار بیشتری درباره عملکرد چسب به دست آورد.

روش اجرای چسب کاشی پودری

برای اجرای چسب کاشی دستور مصرف های گوناگونی وجود دارد و هر شرکتی مطابق با فرمولاسیون مختص به خود دستور مصرف را طراحی می‌کند. ولی چند نکته مهم در بین همه آنها مشترک است.
اولین نکته میزان مصرف آب است که در بین تمامی چسب ها یکسان است. برای چسب های کاشی پودری معمولا 28 تا 33 درصد وزن ماده خشک آب نیاز است. ابتدا مقدار آب مورد نیاز را درون یک سطل ریخته و ماده پودری را آرام آرام به آب اضافه می‌کنیم. ترجیحا از همزن های دریلی برای هم زدن استفاده کنید چونکه این همزن ها با دور بالا مواد قوام دهنده چسب را بهتر فعال می‌کنند و مخلوط چسبی بهتری به شما میدن. بعد از اینکه این مراحل رو انجام دادین حتما 10 دقیقه به چسب استراحت بدین تا مواد قوام دهنده اون به خوبی فعال بشن و درحین اجرا غلظت خوبی داشته باشه.
نکته دوم اینکه هرچقدر ابعاد کاشی هاتون بزرگ تر بود ضخامت چسب روهم بیشتر کنید پس حتما از ماله های دندانه ای استفاده کنید. این ماله ها در سایزبندی های مختلف موجوده و میتونید ضخامت چسب رو با اونها تنظیم کنید. مثلا برای کاشی های معمولی 3030 ضخامت 4 میلیمتر کافیه ولی برای اسلب حداقل 15 میلیمتر باید ضخامت چسب باشه.
نکته سوم اینکه علاوه بر زیرکار پشت کاشی روهم به چسب آغشته کنید. بااین تکنیک میزان چسبندگی درحد بالایی افزایش پیدا میکنه. برای پشت کاشی لازم نیست حتما ضخامت بالا چسب بمالید و فقط درحد یک دوغاب کافیه.

حالا میریم سراغ ضخامت های بالا و اسلب. همانطور که در قسمت بالا گفتیم برای اسلب ها باید ضخامت چسب رو بیشتر کنیم و این مقدار گاهی باید تا 15 میلیمتر هم برسه. برای اجرای این ضخامت شما دوتا راهکار دارین. اولین راهکار اینه که چسب رو با ضخامت 15 میلیمتر روی زیرکار اجرا کنید و بعد پشت اسلب رو دوغابی کنید و بعد بچسبونید. این روش ایراد زیاد داره و بزرگترین ایراد اون هواگیری پشت کاشی هست.

برای حل این مشکل یک راهکار خوب کشف کردیم. شما این ضخامت رو باید بین پشت کاشی و زیرکار نصف کنین. یعنی 7 میلیمتر چسب رو روی زیرکار اجرا کنید و بعد 7 میلیمتر رو پشت اسلب. فقط این نکته رو باید دقت کنین که راستای شیار چسب در هر دوطرف باید خلاف همدیگه باشه. یعنی شیارکشی چسب پشت کاشی اگر از راست به چپ هست شیارکشی چسب روی زیرکار باید از بالا به پایین باشه. این کار دوتا مزیت مهم داره. اول از همه اینکه شیارها توهم قفل میشن و قدرت چسبندگی بیشتر میشه و دوما پشت کاشی دیگه هوا نمیگیره.

و به عنوان نکته اخر شیار چسب پشت کاشی اگر از بالا به پایین باشه بهتره چون معمولا وقتی میخوایم کاشی رو به دیوار بچسبونیم اول پاشنه اون رو فیکس میکنیم و بعد به دیوار میچسبونیم. اگر شیار پشت کاشی از بالا به پایین باشه هواگیری کمتر میشه.

چسب کاشی برروی چه سطوحی قابل اجرا است؟

یکی از سوالاتی که بسیار زیاد در مورد استفاده کسب کاشی از ما پرسیده می‌شود این است که بر روی چه سطوحی قابل اجرا است؟ در پاسخ به این سوال باید گفت که چسب کاشی بر روی همه نوع سطح اعم از گچی، سیمانی و حتی کاشی و سرامیک قدیمی قابل اجراست و اتصال بسیار پایدار و مستحکمی بین این سطوح و کاشی و سرامیک جدید برقرار می‌کند. یکی از با اهمیت‌ترین مزیت‌های چسب سرامیک در همین موضوع پدیدار می‌شود.

اگر قصد بازسازی سرویس بهداشتی و یا سرامیک‌های کف منازل مسکونی و یا واحدهای تجاری را داشته باشیم استفاده از چسب کاشی باعث میشود که بدون نیاز به تخریب سطوح قدیمی کاشی و سرامیک جدید را به راحتی نصب کنیم البته قبل از نصب کاشی و سرامیک بر روی سطوح قدیمی چند مورد را باید مدنظر قرار بدهیم اولین موضوع میزان صاف و تراز بودن سطح زیر کار است هر چقدر سطح زیر کار صاف و ترازتر باشد میزان مصرف چسب کاشی کمتر می‌شود بنابراین قبل از استفاده از چسب کاشی حتماً از میزان شاغول بودن و تراز بودن زیر کار اطمینان حاصل کنید و در صورت ناتراز بودن زیر کار از مصالح ارزانتری مانند ملات ماسه سیمان و چسب بتن برای صاف کردن زیر کار استفاده کنید مورد دیگری که باید برای زیر کار در نظر بگیرید این است که سطح زیر کار باید کاملاً مستحکم و بدون سستی و یا اجزای جدا شونده باشد بنابراین قبل از استفاده از چسب کاشی نقاط معیوب و سست زیرکار را کاملا شناسایی کرده و آنها را ترمیم کنید.

نکات مهم قبل از اجرای چسب کاشی

در ابتدا باید بیس و زیر کار را کاملا کنترل کنید. سطح زیر کار باید کاملاً صاف با استحکام و بدون هیچ گونه اثری از روغن و یا آلاینده‌های دیگر باشد. در ادامه برای رسیدن به یک سطح زیر کار خوب عالی و مستحکم راهنمایی‌های لازم را انجام می‌دهیم. بسیاری از ایرادات زیر کار با یک نگاه ساده قابل رفع شدن است. مثلاً اگر با یک جسم سنگین مانند پتک و یا تیشه بر روی زیر کار ضربه بزنید و به راحتی فرو بریزد این نشان از این دارد که سطح زیر کار شما دارای استحکام کافی نیست. بسیاری از سطوح افقی و امید و عمودی در معرض آلاینده‌هایی نظیر انواع روغن‌ها هستند که باید قبل از اجرای چسب و کاشی با شوینده‌های مخصوص کاملاً صاف و پاک گردند.

در سطوحی که قبلا بر روی آنها از رنگ استفاده شده است باید مطمئن شوید که رنگ چسبندگی بالایی به سطح زیر کار دارد برای این کار در ابتدا یک نوار چسب را بر روی سطح قرار داده و پس از چند دقیقه نوار چسب را از روی سطح جدا کنیم. اگر به همراه نوار چسب رنگ مورد نظر نیز جدا شد این سطح استحکام کافی برای نصب کاشی و سرامیک را ندارد و قبل از اجرای چسب کاشی باید رنگ مورد نظر کاملاً از روی سطح کنده شود. نکته مهمی که خیلی باید به آن توجه شود میزان جذب آب زیر کار است. اگر زیر کار شما به هر دلیلی جذب آب خوبی نداشته باشد قطعاً چسبندگی خوبی با چسب کاشی به دست نخواهد آمد برای این کار ابتدا مقداری آب بر روی سطح زیر کار ریخته و اگر شاهد قطره قطره شدن آب برای زیر کار شدید مطمئن باشید که این سطح جذب آب خوبی نخواهد داشت. برای این کار سعی کنید موارد و یا آلاینده‌هایی را که از جذب آب بر روی زیر کار جلوگیری می‌کند کاملاً پاک باشد.

میزان مقاومت چسب کاشی در برابر آب و رطوبت چقدر است؟

آیا چسب کاشی واقعاً ضدآب است؟

جواب کوتاه این است: بعضی چسب‌های کاشی مقاومت بسیار خوبی در برابر رطوبت دارند، اما ضدآب بودن با آب‌بندی سازه یکسان نیست.

مقاومت چسب در برابر آب به نوع چسباننده، نوع و مقدار پلیمر، ساختار فرمولاسیون و کیفیت تولید بستگی دارد.

به همین دلیل نباید فقط به نوشته‌هایی مانند «ضدآب» روی بسته‌بندی اکتفا کرد. بهتر است کلاس عملکردی، دیتاشیت فنی و کاربرد اعلام‌شده توسط تولیدکننده بررسی شود.

برای محیط‌هایی مانند حمام و سرویس بهداشتی، یک چسب مناسب می‌تواند اتصال خوبی در شرایط مرطوب ایجاد کند؛ اما اگر هدف جلوگیری از نفوذ آب به سازه باشد، باید از سیستم آب‌بندی مناسب نیز استفاده شود.

در استخر نیز این موضوع اهمیت دوچندان دارد. آب‌بندی سازه باید جداگانه انجام شود و چسب وظیفه اتصال کاشی را بر عهده داشته باشد.

بنابراین توصیه می‌شود چسب کاشی از تولیدکننده‌ای تهیه شود که مشخصات فنی محصول، کاربرد، روش مصرف و کلاس عملکردی آن را به صورت شفاف اعلام می‌کند.

یکی از شاخصه‌های اصلی چسب کاشی مقاومت آن در برابر آب و رطوبت است. اکثر عموم بر این باورند که چون میزان ضخامت چسب کاشی کم است پس مقاومت آن در برابر آب و رطوبت کم است ولی در جواب باید گفت که استفاده از پلیمرهای لاتکس در ساختارهای چسب کاشی باعث شده تا این محصول نسبت به ملات ماسه و سیمان از مقاومت بسیار بالایی در برابر آب و رطوبت برخوردار باشد البته پلیمرهای به کار رفته شده در ساختار چسب کاشی انواع گوناگونی دارند که باید با حساسیت بسیار بالایی انتخاب شود و اگر در این مورد اشتباهی رخ دهد قطعاً میزان مقاومت چسب کاشی در برابر آب بسیار کاهش پیدا می‌کند و ممکن است حتی در بعضی از موارد ملات ماسه سیمان از چسب کاشی مقاومت بهتری داشته باشد. پس اگر در بازار و در هنگام خرید چسب کاشی با اختلاف قیمت‌های بسیار شدیدی مواجه شدید بدانید که پلیمرهای به کار رفته شده در آن کاشی نامرغوب بوده و این محصول مقاومت خوبی در برابر آب نخواهد داشت.

یک فاکتور مهم در مورد میزان مقاومت در برابر آب این است که محل استفاده چسب کاشی چقدر در تماس با آب است در اکثر موارد محیطها به دو دسته مرطوب و در تماس دائم با آب تقسیم می‌شود. اگر محیطی که قصد اجرای کاشی و چسب کاشی در آن را دارید دارای رطوبت نسبی پایین است می‌توانید از چسب کاشی‌های با رنج قیمت متوسط استفاده کنید و که معمولا به صورت پودری و تک جزئی ارائه می‌شود ولی اگر قصد اجرای چسب کاشی در محیط‌هایی در تماس دائم با آب مانند استخر دارید حتماً از چسب کاشی دو جزئی استفاده بکنید. رزین‌های مکمل چسب‌های کاشی پودری باعث می‌شود که این محصول در برابر تماس دائم با آب مقاومت بسیار خوبی از خود نشان بدهند و در این موارد استفاده از چسب کاشی پودری تک جزئی قطعاً جوابگو نخواهد بود.

اشتباهات رایج در اجرای چسب کاشی

یکی از اشتباهات رایج، اضافه کردن آب بیشتر از مقدار توصیه‌شده است. این کار ممکن است ملات را در ابتدا روان‌تر کند، اما روان شدن بیشتر همیشه به معنی عملکرد بهتر نیست.

اشتباه دوم، استفاده از چسب نامناسب برای کاشی است. چسبی که برای کاشی کوچک و جاذب طراحی شده، لزوماً برای پرسلان بزرگ‌ابعاد مناسب نیست.

اشتباه سوم، اجرا روی زیرکار ضعیف یا آلوده است. چسب هرچقدر هم قوی باشد، اگر لایه زیر آن از سطح جدا شود، اتصال نهایی نیز از بین می‌رود.

اشتباه چهارم، استفاده نکردن از ماله شیاردار است.

اشتباه پنجم، بی‌توجهی به زمان باز چسب است. اگر چسب برای مدت طولانی روی سطح باقی بماند و سطح آن شروع به تشکیل پوسته کند، ممکن است تماس مؤثر با کاشی کاهش پیدا کند.

قیمت چسب کاشی

اصلی‌ترین موضوعی که در انتخاب چسب کاشی باعث سردرگمی مشتریان می‌شود. قیمت‌های اختلاف قیمت‌های بسیار شدید در بازار است معمولا چسب‌های کاشی به صورت پاکت‌های ۲۰ کیلوگرمی و به صورت پودری ارائه می‌شوند رنج قیمت پاکت‌های ۲۰ کیلوگرمی چسب کاشی پودری با رنگ سفید معمولا بین ۴۸۰ هزار تومان تا ۲ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان متفاوت است دلیل این اختلاف قیمت نوع پلیمر به کار رفته شده در چسب کاشی است. هرچقدر پلیمر به کار رفته شده در چسب کاشی منعطف تر و ضد آب تر باشد قیمت چسب کاشی بالاتر است. موضوعات مختلفی اعم از نوع سیمان به کار رفته شده و دانه بندی و تمیزی ماسه به کار رفته شده در ساختار چسب کاشی و یا اصطلاح غلظت و یا ریباندینگ آن از موضوعات دیگر و تاثیرگذار در قیمت چسب کاشی است.

چسب‌های کاشی خمیری عموماً قیمت بالاتری نسبت به چسب‌های کاشی پودری دارند و با تولید شدن چسب‌های کاشی پودری نسل چسب‌های کاشی خمیری در حال انقراض است. چسب‌های کاشی پودری هم از نظر توجیه اقتصادی بسیار به صرفه هستند و هم از نظر عملکرد در برابر آب و رطوبت. سعی کنید تا حد امکان از خرید چسب‌های کاشی خمیری اجتناب کرده و به سراغ چسب‌های کاشی پودری بروید.

چرا باید از چسب کاشی استفاده کنیم؟

چسبندگی بهتر برای کاشی‌های کم‌جذب

مهم‌ترین دلیل استفاده از چسب کاشی، تفاوت عملکرد آن با ملات سنتی در ایجاد اتصال است.

پرسلان‌های جدید جذب آب بسیار پایینی دارند. بنابراین اتصال آنها صرفاً بر اساس جذب آب و ایجاد درگیری با ملات، مانند کاشی‌های متخلخل قدیمی نیست.

چسب‌های اصلاح‌شده با پلیمر برای ایجاد اتصال بهتر با سطوح متراکم طراحی می‌شوند.

ضخامت کمتر

یکی از تفاوت‌های مهم دیگر، ضخامت سیستم نصب است.

در روش سنتی، ملات برای ایجاد چسبندگی باید با ضخامت قابل توجهی اجرا شود. اما چسب با ماله شیاردار به شکل کنترل‌شده روی زیرکار پخش می‌شود.

این موضوع در بازسازی ساختمان اهمیت زیادی دارد؛ زیرا افزایش ضخامت کف می‌تواند روی باز و بسته شدن درب‌ها و پله‌ای شدن(ناخن‌گیر شدن) بعضی نقاط و سایر جزئیات معماری اثر بگذارد.

کنترل بهتر در اجرا

وقتی چسب با ماله شیاردار اجرا می‌شود، ضخامت و الگوی پخش آن قابل کنترل‌تر است.

این موضوع باعث می‌شود مصرف چسب نیز بهتر مدیریت شود؛ البته مقدار واقعی مصرف به اندازه دندانه ماله، صاف بودن زیرکار، نوع کاشی و روش اجرا بستگی دارد.

مقاومت مناسب در محیط مرطوب

چسب کاشی با فرمولاسیون مناسب می‌تواند در محیط‌های مرطوب عملکرد مطلوبی داشته باشد.

اما یک نکته بسیار مهم را نباید فراموش کرد:

چسب کاشی = عایق رطوبتی نیست.

اگر یک سرویس بهداشتی، تراس یا استخر نیاز به آب‌بندی داشته باشد، باید سیستم آب‌بندی مناسب به صورت جداگانه اجرا شود.

دوام بیشتر در صورت انتخاب صحیح

طول عمر کاشی و‌ سرامیک فقط به کیفیت چسب وابسته نیست.

اگر چسب عالی باشد اما زیرکار ضعیف، آلوده یا ناپایدار باشد، اتصال نهایی هم قابل اعتماد نخواهد بود.

بنابراین دوام واقعی حاصل سه عامل است:

چسب مناسب + زیرکار مناسب + اجرای صحیح

استفاده راحت

در روش سنتی برا چسباندن کاشی از ترکیب سیمان و ماسه استفاده میشده است که این روش احتیاج به مهارت بالا دارد و ممکن است با رعایت نشدن نسبت سیمان و ماسه کاشی ها به صورت درست نچسبند و پس از مدتی شاهد لق شدگی و یا حتی افتادن کاشی ها خواهیم بود. در مقایسه با روش سنتی چسب کاشی احتیاجی به تخصص خاصی برای استفاده ندارند و به راحتی قابل استفاده هستند. تنها لازم که نوع پودری چسب را با آب مخلوط کرده و سپس توسط ماله دندانه روی سطح بمالید و کاشی ها را به طور منظم در جای خودشان قرار دهید.

تمیز بودن

از دیگر معایب روش سنتی تمیز انجام نشدن کار است که معمولا روی کاشی ها مقداری از ملات استفاده شده می ماند و تمیز کردن کاشی ها زمان گیر است. اما چسب کاشی راحت تر و سریع تر می چسبد و دیگر احتیاجی نیست زمانی برای تمیز کردن سطح کاشی هدر رود.

استحکام و کیفیت

دوام این محصول نیز به نسبت روش سنتی بالاتر است زیرا در روش های قدیمی خمیر حاصل از ترکیب سیمان و ماسه دارای حفره های هوا بوده که این باعث می شد کاشی یا سرامیک به طور کامل نچسبد و شاهد ترک خوردن کاشی ها بودیم. اما محصول جدید گیرایی فوق العاده ای دارد و دیگر نگران ترک خوردن و یا افتادن کاشی و سرامیک نخواهیم بود.

وزن کم

یکی دیگر از مهمترین دلایل استفاده از چسب کاشی، کم بودن وزن استفاده از آن است که در نتیجه بار مرده سازه را کاهش می دهد. در صورت استفاده از چسب کاشی، بار مرده برای هر متر مربع 5 الی 6 کیلوگرم است و ملات ماسه سیمان برای هر متر مربع حدود 40 کیلوگرم خواهد بود.

انواع چسب کاشی

به طور کلی چسب‌های مورد استفاده برای نصب کاشی را می‌توان در سه گروه اصلی قرار داد: چسب‌های سیمانی یا پودری، چسب‌های خمیری و چسب‌های اپوکسی. این دسته‌بندی در استاندارد EN 12004 نیز با حروف C، D و R شناخته می‌شود.

چسب پودری معمولاً بر پایه سیمان تولید می‌شود و برای آماده‌سازی با آب یا در محصولات دوجزئی با جزء مایع مخصوص ترکیب می‌شود. این گروه به دلیل قابلیت طراحی با فرمولاسیون‌های مختلف، گسترده‌ترین تنوع را در چسب های کاشی دارد.

چسب خمیری به صورت آماده مصرف عرضه می‌شود و معمولاً بر پایه سیستم‌های پلیمری و فاقد سیمان است. این محصولات بیشتر برای برخی کاشی‌های داخلی، خصوصاً کاشی‌کاری‌های دیواری، مورد استفاده قرار می‌گیرند.

دسته سوم چسب‌های اپوکسی هستند. چسب اپوکسی با مخلوط شدن اجزای رزین و سخت‌کننده، واکنش شیمیایی ایجاد کرده و سخت می‌شود. این دسته از چسب‌های کاشی بیشتر کاربرد تخصصی دارند و در محیط‌هایی که مقاومت به مواد شیمیایی خورنده اهمیت دارد مورد استفاده قرار می‌گیرند.

چسب کاشی پودری

چسب کاشی پودری پرمصرف‌ترین نوع چسب کاشی در بسیاری از پروژه‌های ساختمانی است. این محصول در کارخانه به صورت خشک تولید و بسته‌بندی می‌شود و در محل اجرا با مقدار مشخصی آب تبدیل به خمیر آماده برای نصب کاشی می‌شود.

فرمولاسیون چسب پودری معمولاً شامل سیمان، مواد معدنی با دانه‌بندی کنترل‌شده، پلیمرهای پودری و افزودنی‌هایی برای کنترل کارپذیری، نگهداری آب و سایر ویژگی‌های اجرایی است.

چسب پودری را معمولاً در دو رنگ سفید و خاکستری تولید می‌شود. نکته‌ای که باید به آن توجه کرد این است که سفید بودن چسب به معنی مقاومت بیشتر نیست. اگر یک چسب سفید و یک چسب خاکستری با فرمولاسیون و مواد اولیه مشابه تولید شوند، تفاوت رنگ آنها الزاماً به معنی تفاوت در مقاومت نیست.

تفاوت اصلی در اینجا مربوط به نوع سیمان بکاررفته است که در چسب های پودری سفید، بیس اصلی سیمان سفید و در چسب های پودری خاکستری، بیس سیمان خاکستری است.

چسب پودری خاکستری برای بسیاری از کاربردهای عمومی ساختمان گزینه مناسبی است؛ اما زمانی که میخواهیم کاشی‌ها، سنگ‌ها یا سرامیک‌های روشن نصب کنیم، استفاده از چسب سفید می‌تواند از نظر فنی مزیت داشته باشد.

این موضوع خصوصاً برای کاشی با رنگ روشن با جذب آب بالا اهمیت پیدا می‌کند. برخی کاشی‌های روشن می‌توانند در اثر جذب رنگ چسب، دچار تغییر ظاهری شوند و با جذب رنگ چسب به رنگ تیره تر دربیایند. به همین دلیل در چنین کاربردهایی معمولاً استفاده از چسب سفید توصیه می‌شود.

از طرف دیگر، در سیستم نصب کاشی با چسب، رنگ زمینه می‌تواند روی ظاهر بندها نیز اثر بگذارد. استفاده از ملات یا چسب خاکستری در کنار کاشی روشن ممکن است باعث شود زمینه بندها تیره‌تر به نظر برسد؛ موضوعی که از نظر فنی شاید مشکل سازه‌ای ایجاد نکند، اما از نظر زیبایی برای پروژه اهمیت داشته باشد که این موضوع می‌تواند بیشتر به سلیقه کارفرما مرتبط باشد

با این حال نباید انتخاب بین چسب سفید و خاکستری را مهم‌ترین معیار خرید دانست.

کلاس عملکردی چسب اهمیت بسیار بیشتری دارد.

برای مثال یک چسب خاکستری C2 می‌تواند از نظر چسبندگی و عملکرد از یک چسب سفید C1 مناسب تر باشد. بنابراین اول باید مشخص شود کاشی و پروژه چه نیاز فنی دارند و بعد رنگ چسب انتخاب شود.

موضوع مهم دیگر، تفاوت مقاومت چسب‌های پودری است. هر چسب پودری الزاماً مقاومت یکسانی ندارد. کلاس‌های عملکردی C1 و C2 در استاندارد EN 12004 برای همین منظور تعریف شده‌اند؛ C2 نسبت به C1 الزامات سخت‌گیرانه تر و عملکرد بالاتری دارد.

در نتیجه وقتی می‌گوییم «چسب پودری»، هنوز اطلاعات کافی درباره کیفیت و کاربرد آن نداریم. باید بدانیم چسب چه کلاسی دارد، آیا ویژگی‌هایی مانند T، E یا S1 دارد و برای چه نوع کاشی و چه شرایطی طراحی شده است.

چسب کاشی پودری دوجزئی

چسب کاشی پودری دوجزئی از دو بخش تشکیل می‌شود: یک جزء پودری و یک جزء مایع که معمولاً شامل رزین یا پلیمر مکمل است.

جزء پودری از نظر ساختار شبیه چسب‌های پودری تک جزئی است و می‌تواند شامل سیمان، مواد معدنی، پلیمر و افزودنی‌های مختلف باشد. جزء مایع نیز برای افزایش برخی خواص محصول به سیستم اضافه می‌شود.

تفاوت اصلی با چسب پودری معمولی در نحوه آماده‌سازی است. در چسب تک‌جزئی پودر را با مقدار مشخصی آب مخلوط می‌کنیم؛ اما در محصول دوجزئی، بخشی از آب از طریق جزء رزینی تأمین می‌شود.

وجود رزین مکمل می‌تواند باعث افزایش چسبندگی و در برخی فرمولاسیون‌ها افزایش انعطاف‌پذیری شود. این ویژگی در پروژه‌هایی که اتصال باید شاخص‌های عملکردی بالاتری نسبت به یک چسب پودری معمولی داشته باشد، اهمیت پیدا می‌کند.

اما یک نکته مهم این است که دوجزئی بودن به تنهایی یک کلاس استاندارد نیست. برای ارزیابی واقعی محصول باید مشخصات فنی و کلاس عملکردی آن بررسی شود. ممکن است با اضافه شدن جزء رزینی فقط مقاومت کششی چسب افزایش پیدا کند و سایر خواص دیگر مانند انعطاف پذیری تغییر چندانی نکند.

چسب کاشی خمیری

چسب کاشی خمیری از نظر نوع مصرف و کاربرد با چسب پودری یکسان است؛ یعنی ایجاد اتصال بین کاشی و زیرکار. اما ساختار و نحوه تولید آن کاملاً متفاوت است.

این محصولات به صورت خمیر آماده مصرف در سطل بسته‌بندی می‌شوند و کاربر هنگام اجرا نیازی به اضافه کردن آب یا مخلوط کردن پودر ندارد.

چسب خمیری معمولاً از ترکیبی از پلیمر یا رزین پایه آب، مواد معدنی، غلظت‌دهنده‌ها و سایر افزودنی‌های مورد نیاز تشکیل می‌شود.

همانطور که بالا گفتیم چسب خمیری بصورت آماده مصرف تولید می‌شود و نیازی به اضافه کردن آب در محل پروژه نیست و آب به میزان مورد نیاز در کارخانه اضافه می‌شود. یکی از دلایل مهم حذف سیمان از چسب‌های خمیری، نحوه رفتار سیمان در حضور آب است. سیمان در حضور آب وارد واکنش می‌شود و به مرور سخت می‌شود. اگر سیمان در چسب خمیری آماده مصرف وجود داشته باشد، این واکنش می‌تواند باعث سفت شدن محصول داخل سطل شود.

به همین دلیل چسب خمیری معمولاً به جای تکیه بر سیستم سیمانی، بخش مهمی از چسبندگی خود را از سیستم پلیمری دریافت می‌کند.

این ساختار یک مزیت مهم دارد: محصول آماده مصرف است.

کارگر سطل را باز می‌کند، چسب را روی سطح پخش می‌کند و کاشی را نصب می‌کند. بنابراین عملیات ترکیب آب و پودر حذف می‌شود و برای پروژه‌های کوچک یا نصب کاشی در محیط‌های داخلی می‌تواند بسیار راحت باشد.

اما این راحتی به معنی مناسب بودن چسب خمیری برای تمام شرایط نیست.

برای مثال برای نصب یک پرسلان با جذب آب کم یا کاشی بزرگ‌ابعاد، باید حتماً مشخصات فنی محصول بررسی شود. همچنین در فضاهای بیرونی و شرایطی که رطوبت یا تغییرات دمایی شدید وجود دارد، انتخاب محصول باید بر اساس مشخصات فنی و محدودیت‌های اعلام‌شده توسط تولیدکننده انجام شود.

از طرف دیگر، استفاده از درصد بالاتر مواد پلیمری برای تأمین چسبندگی می‌تواند هزینه تولید چسب را افزایش دهد. به همین دلیل چسب‌های خمیری و پودری از نظر ریالی تفاوت زیادی دارند.

چسب کاشی اپوکسی

چسب اپوکسی در دسته چسب‌های واکنشی قرار می‌گیرد و بیشتر در کاربردهای صنعتی و تخصصی مورد توجه است.

برخلاف چسب سیمانی که سخت شدن آن عمدتاً به هیدراتاسیون سیمان وابسته است، چسب اپوکسی با واکنش شیمیایی میان رزین و سخت‌کننده سخت می‌شود.

این تفاوت باعث می‌شود این نوع چسب ویژگی‌های خاصی پیدا کند که در برخی شرایط در چسب‌های سیمانی معمولی به راحتی قابل تامین نیست یا اصلا وجود ندارد.

یکی از مهم‌ترین مزایای چسب اپوکسی، مقاومت شیمیایی بالا در مجاورت با مواد خورنده و همچنین تامین چسبندگی در زیرکارهای غیرسیمانی مانند آهن است. به همین دلیل در محیط‌هایی که احتمال تماس کاشی با مواد شیمیایی، شوینده‌های قوی یا مواد خورنده وجود دارد، استفاده از سیستم‌های اپوکسی می‌تواند منطقی باشد.

برای مثال می‌توان به برخی کارخانه‌های صنایع غذایی، آزمایشگاه‌ها، صنایع شیمیایی و محیط‌های صنعتی اشاره کرد.

چسب اپوکسی در برخی سیستم‌ها می‌تواند علاوه بر چسباندن کاشی، برای بندکشی نیز استفاده شود. این ویژگی باعث می‌شود یک سیستم رزینی نسبتاً یکپارچه و غیرقابل نفوذ ایجاد شود.

از طرف دیگر، اپوکسی در برابر رطوبت نیز عملکرد بسیار خوبی دارد؛ اما نباید این ویژگی را با آب‌بندی کامل اشتباه گرفت.

اگر قرار باشد در یک استخر کاشی نصب شود، حتی بهترین چسب اپوکسی نیز جایگزین سیستم آب‌بندی نیست. آب‌بندی باید به عنوان یک لایه و سیستم مستقل در نظر گرفته شود و چسب وظیفه اتصال کاشی را بر عهده داشته باشد.

یکی از معایب چسب اپوکسی، قیمت بالاتر آن نسبت به بسیاری از چسب‌های سیمانی است. همچنین رعایت دقیق نسبت اختلاط اجزا اهمیت زیادی دارد.

اگر رزین و سخت‌کننده با نسبت اشتباه مخلوط شوند، واکنش شیمیایی به شکل صحیح انجام نمی‌شود و عملکرد نهایی محصول می‌تواند تحت تأثیر قرار گیرد.

تمیزکاری نیز اهمیت زیادی دارد. چسب اپوکسی پس از سخت شدن بسیار دشوارتر از چسب پایه سیمان پاک می‌شود؛ بنابراین اجرای تمیز و پاک کردن لکه‌ها در زمان مناسب اهمیت زیادی دارد.

در نتیجه، اپوکسی را نباید صرفاً به عنوان «چسب کاشی قوی‌تر» در نظر گرفت. این محصول یک سیستم تخصصی است که زمانی ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد که پروژه به ویژگی‌هایی مانند مقاومت شیمیایی بالا یا نصب بر روی زیرکارهای غیر سیمانی نیاز داشته باشد.

بیشتر بدانید: برای ترمیم سطوح بتنی از بتن پلیمری استفاده می کنیم.

چسب کاشی پودری یا خمیری؟

مقایسه چسب پودری و خمیری بدون توجه به کاربرد می‌تواند گمراه‌کننده باشد. هر دو نوع محصول جایگاه خودشان را دارند، اما برای بسیاری از پروژه‌های ساختمانی، چسب پودری از نظر اقتصادی و تنوع مزیت مهمی دارد.

اولین موضوع، ساختار مواد اولیه است.

چسب پودری می‌تواند بخش قابل توجهی از ساختار خود را از سیمان و مواد معدنی دریافت کند. سیمان پس از اختلاط با آب، واکنش هیدراتاسیون را آغاز کرده و ساختار سختی ایجاد می‌کند.

اما در چسب خمیری آماده مصرف، استفاده از سیمان هیدرولیک محدودیت جدی دارد؛ زیرا محصول داخل سطل آب دارد و سیمان در چنین شرایطی شروع به واکنش می‌کند.

بنابراین در چسب خمیری، سیستم پلیمری نقش بسیار پررنگ‌تری در ایجاد چسبندگی دارد.

این تفاوت روی قیمت تمام‌شده تأثیر می‌گذارد.

مواد معدنی و سیمان معمولاً هزینه بسیار پایین‌تری نسبت به پلیمرهای تخصصی دارند. بنابراین چسب پودری می‌تواند با ترکیب صحیح سیمان، مواد معدنی و مقدار کنترل‌شده‌ای پلیمر، عملکرد فنی مناسبی را با قیمت اقتصادی‌تر ارائه کند.

مزیت دیگر چسب پودری، تنوع فرمولاسیون است.

تولیدکننده می‌تواند بر اساس کاربرد، مقدار و نوع سیمان، دانه‌بندی، پلیمر و سایر افزودنی‌ها، فرمولاسیون را تغییر دهد.

به عنوان مثال محصولی برای کاشی‌های معمولی با جذب آب بالاتر می‌تواند با فرمول اقتصادی‌تر تولید شود، در حالی که محصولی برای پرسلان کم‌جذب و بزرگ‌ابعاد نیازمند سیستم پلیمری و چسبندگی قوی‌تر خواهد بود.

چسب پودری همچنین از نظر حمل و نگهداری شرایط متفاوتی دارد. محصول تا زمانی که رطوبت وارد بسته‌بندی نشده باشد، واکنش هیدراتاسیون خود را شروع نمی‌کند.

البته این به معنی نامحدود بودن عمر چسب نیست. تاریخ مصرف و شرایط انبارداری همیشه باید طبق مشخصات تولیدکننده رعایت شود.

در مقابل، چسب خمیری از همان زمان تولید در یک سیستم آبی و پلیمری قرار دارد و تاریخ انقضای آن به طراحی دقیق فرمولاسیون و بسته‌بندی وابسته است.

مزیت مهم دیگر پودری بودن، امکان کنترل مقدار آب در زمان مصرف است. البته این مزیت زمانی وجود دارد که کاربر مقدار آب توصیه‌شده تولیدکننده را رعایت کند.

اضافه کردن آب بیش از اندازه ممکن است در ابتدا چسب را روان‌تر و اجرای آن را راحت‌تر کند، اما می‌تواند روی ساختار نهایی و خواص مکانیکی اثر منفی بگذارد.

پس نمی‌توان صرفاً گفت «پودری بهتر است». عبارت دقیق‌تر این است که برای بسیاری از کاربردهای ساختمانی، چسب پودری به دلیل استفاده از سیمان، امکان فرمولاسیون اقتصادی‌تر، تنوع چسبندگی بیشتر و کاربرد گسترده‌تری دارد.

چسب خمیری هم در جای مناسب خودش محصول بسیار کاربردی است؛ مخصوصاً زمانی که آماده مصرف بودن و سرعت کار اهمیت داشته باشد.

نوع پودری این محصول از نوع خمیری مقرون به صرفه تر بوده و از قیمت مناسب تری برخوردار است.

از مزایا دیگر چسب کاشی پودری این است که مقدار مورد نیاز مصرفی برای یک متر مربع، کمتر از مقدار مورد نیاز از چسب کاشی خمیری است.

تاریخ مصرف نوع خمیری چسب های کاشی از نوع پودری کمتر است زیرا از قبل با آب ترکیب شده اند. نوع خمیری تنها 6 ماه تاریخ مصرف دارند در صورتی که در نوع پودری این تاریخ تا دو سال افزایش می یابد.

نوع پودری این کالا مدل های مختلفی دارد و از استحکام بالاتری برخوردار است.

طبق استاندارهای بین المللی از چسب کاشی خمیری نمیتوان در محیط های دارای رطوبت بالا مانند داخل استخرها و حتی دیوارهای اطراف آن استفاده کرد.

موارد استفاده

1- کفپوش:

کف هر سازه ای احتیاج به استحکام بالا دارد و این امر باید همراه با وزن پایین اتفاق بیفتد. این محصول بهترین انتخاب برای اجرای کفپوش می باشد زیرا هر دو ویژگی را داراست. حجم مورد نیاز برای استفاده از این محصول به نسبت روش سنتی (ترکیب سیمان و ماسه) بسیار پایین است و در نتیجه بار کمتری روی سازه خواهد داشت.

2- روکش دیوار:

برای چسباندن کاشی، سنگ و یا سرامیک روی دیوار و یا هر سطح عمودی دیگر، یکی از مهم ترین پارامترها استحکام بالاست. این محصول قدرت چسبانندگی بسیار بالایی دارد و همچنین در برابر زلزله مقاوم است که این ویژگی بسیار مهم و قابل توجه است. در روش سنتی با اتفاق افتادن زلزله ممکن است کاشی یا سنگ از سطح زیرین خود کنده شده و خسارات جانی به وجود آورد. اما با استفاده از متد جدید امکان این اتفاق را بسیار کاهش می دهیم.

3- تثبیت شیشه و موزاییک

همچنین این محصول با توجه به خاصیت رطوبت و لغزش ناپذیری و یکی از محبوب ترین مصالح جهت استفاده در مکان های مختلف می باشد. چسب کاشی را همچنین می توان برای موزاییک کاری، سرامیک کاری، سنگ کاری و … نیز در ساختمان سازی استفاده کرد.

این محصول با توجه به خاصیت رطوبت ناپذیر بودن و همچنین مقاومت در برابر گرما برای جاهایی مانند سرویس های بهداشتی، حمام، استخر، پارکینگ، واحدهای صنعتی و فضاهای بیرونی نیز قابل استفاده است.

برای خرید این محصول اینجا کلیک کنید.

جمع بندی

چسب کاشی دیگر یک محصول ساده برای چسباندن سرامیک نیست. چسب‌های امروزی بر اساس نوع کاشی، میزان جذب آب، ابعاد، زیرکار و شرایط محیطی طراحی می‌شوند.

چسب‌های پودری، خمیری و اپوکسی هرکدام کاربرد خاص خودشان را دارند. چسب پودری به دلیل پایه سیمانی و امکان اصلاح با پلیمر و افزودنی‌های مختلف، یکی از پرکاربردترین گزینه‌ها در ساختمان است.

در هنگام خرید نیز بهتر است به جای توجه صرف به قیمت یا تبلیغات، مشخصات فنی محصول بررسی شود. عبارت‌هایی مانند C1، C2، C2TE و C2TES1 اطلاعات مهمی درباره عملکرد چسب در اختیار ما قرار می‌دهند.

برای کاشی‌های بزرگ و کم‌جذب، معمولاً انتخاب چسب با عملکرد بالاتر اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. در فضای بیرونی نیز شرایط دمایی و یخ‌زدگی باید در نظر گرفته شود.

در نهایت، کیفیت نصب کاشی حاصل یک عامل واحد نیست. فرمولاسیون مناسب چسب، انتخاب درست محصول، آماده‌سازی زیرکار و اجرای اصولی همگی در دوام سیستم نقش دارند.

به همین دلیل انتخاب چسب کاشی باید بر اساس شرایط واقعی پروژه انجام شود؛ نه صرفاً بر اساس اینکه کدام محصول ارزان‌تر یا کدام محصول قوی‌تر معرفی شده است.

توصیه های ایمنی

چسب کاشی پودری از خاصیت قلیایی برخوردار است و به همین دلیل بهتر از هنگام کار با آن از عینک و دستکش استفاده کنید.

اگر چسب کاشی با چشم شما تماس داشت باید سریعا چشم خود را با آب و صابون شستشو دهید. این چسب بعد از خشک شدن در برابر آب نفوذ ناپذیر خواهد شد.

ما را در اینستاگرام دنبال کنید.